پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260720Recent Advances in Nature-Inspired Synthesis of Fully Bio-Based Moisture-Resistant Wood Adhesivesby Using Tannic Acidپیشرفت های اخیر در سنتز الهام‌گرفته از طبیعت چسب های چوب کاملاً زیست‌پایة مقاوم به رطوبت با استفاده از تانیک اسید317219910.22063/basparesh.2025.35696.1739FAفضه آریانسبپژوهشگاه استانداردJournal Article20250503In recent years, attention to the development of environmentally friendly materials, especially in the adhesive industry, has increased dramatically. The wood industry is one of the largest consumers of adhesives. Synthetic wood adhesives are primarily based on urea-formaldehyde and melamine-formaldehyde resins, which release formaldehyde during manufacturing and use that is highly harmful to human health. In recent years, regulations and guidelines prohibiting the use of formaldehyde-releasing compounds have been established in most countries. Consequently, extensive research has been conducted to replace formaldehyde-based wood adhesives. Tannic acid-based (TA) adhesives, as a natural and abundant compound, have gained attention as a promising material for the synthesis of fully bio-based wood adhesives due to their unique properties, such as high adhesion, moisture resistance, biocompatibility, and antimicrobial properties. In this paper summarizes the latest advances in using tannic acid in producing moisture-resistant wood adhesives, inspired by natural structures and mechanisms is summarized. First, the properties of tannic acid and its role in improving adhesion and water resistance and then various methods of modifying tannic acid and combining components to achieve high-performance adhesives are reviewed. Additionally, the effect of combining tannic acid with other natural materials, such as proteins, polysaccharides, and nanoparticles, to enhance the mechanical properties and moisture resistance is discussed. This study demonstrates that tannic acid-based adhesives have significant potential as a sustainable and efficient alternative to petroleum-based synthetic adhesives in the wood industry, particularly in humid or underwater environments.در سالهای اخیر، توجه به توسعة مواد سازگار با محیط‌زیست، به‌ویژه در صنعت چسب، افزایش چشمگیری داشته است. صنعت چوب از عمدهترین صنایع مصرفکنندة چسب است. چسب های چوب سنتزی عمدتاً برپایة رزینهای اوره-فرمالدهید و ملامین-فرمالدهید هستند. آن‌ها طی مراحل ساخت و استفاده، فرمالدهید آزاد میکنند که برای سلامت انسان بسیار مضر است. در سالهای اخیر، قوانین و دستورکارهای ممنوعیت استفاده از ترکیبات آزادکنندة فرمالدهید در اکثر کشورها وضع شده است. بنابراین، پژوهش‌های گسترده ای برای جایگزینی این چسب ها انجام شده است. چسب های برپایة تانیک اسید (TA) به‌عنوان ترکیبی طبیعی و فراوان، به دلیل خواص منحصر به‌فردی چون چسبندگی زیاد، مقاومت به رطوبت، زیست‌سازگاری و خواص ضدمیکروبی، به‌عنوان مادة امیدبخشی در سنتز چسب‌های چوب کاملاً زیست‌پایه مورد توجه قرار گرفته است. در این مقاله، آخرین پیشرفت‌ها در استفاده از تانیک اسید در تولید چسب‌های چوب مقاوم به رطوبت با الهام از ساختارها و سازوکارهای طبیعی ارائه می‌شود. ابتدا، ویژگی‌های تانیک اسید و نقش آن در بهبود چسبندگی و مقاومت به آب بررسی و سپس روشهای مختلف اصلاح تانیک اسید و ترکیب اجزا برای دستیابی به چسب‌های کارآمد مرور می‌شود. همچنین، اثر ترکیب تانیک اسید با سایر مواد طبیعی مانند پروتئین‌ها، پلی‌ساکاریدها و نانوذرات برای بهبود خواص مکانیکی و مقاومت به رطوبت بررسی می‌شود. این مطالعه نشان می‌دهد، چسب های برپایة تانیک اسید به‌عنوان جایگزین پایدار و کارآمد برای چسب‌های سنتزی برپایة نفت، قابلیت بالقوة زیادی در صنایع چوب، به ویژه در محیط های مرطوب-زیرآب، دارد.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2199_edd64b8766de16416ca999f2e362d2be.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260220Application of Polyacrylamide Nanocomposites in Wound Dressingsکاربرد نانوکامپوزیت‌های پلی‌آکریل‌آمید در زخم‌پوش‌ها1830220010.22063/basparesh.2025.35697.1740FAپدرام منافیتهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر تهران، گروه مهندسی پلیمر0000-0002-6817-8070فاطمه سپهوند--زینب ترابی..Journal Article20250518Chronic infected wounds remain a major challenge in tissue regeneration and clinical wound management. Smart hydrogel-based wound dressings, particularly those using polyacrylamide (PAM), have gained increasing attention due to their three-dimensional structure, high water absorption capacity, biocompatibility, and drug-loading potential. These hydrogels provide an optimal environment for wound healing by moisture retention and facilitating nutrient and oxygen exchange. However, limitations such as poor mechanical strength, instability under stress, and lack of intrinsic antibacterial properties have limited their widespread application. In recent years, the incorporation of functionalized nanoparticles, such as silver nanoparticles (AgNPs), cellulose nanocrystals (CNC), and photodynamic nanoparticles nanoparticles (chloro-e6-carboxymethyl chitosan, Ce6/CMCS), has significantly enhanced the mechanical, biological, and antibacterial properties of PAM-based hydrogels. The nanoparticles contribute to improve structural integrity, increase strength, and enable controlled release of therapeutic agents, which accelerates wound healing process. This study systematically reviews the impact of various nanoparticles on the structural, mechanical, and functional performance of PAM hydrogels. Also, key mechanisms including controlled drug release, stimuli-responsive behavior, and enhanced wound healing are critically discussed. The findings suggest that PAM nanocomposites play an important role in the development of next-generation wound dressings and open new avenues for intelligent and targeted tissue regeneration therapies that have the potential for personalized medical applications.زخم‌های مزمن عفونی همچنان چالشی بزرگ در بازسازی بافت و مدیریت بالینی زخم‌ها هستند. زخم‌پوش‌های برپایة هیدروژل‌های هوشمند، به‌ویژه آن‌هایی که از پلی‌آکریل‌آمید (PAM) استفاده میکنند، به دلیل ساختار سه‌بعدی، ظرفیت جذب آب زیاد، زیست‌سازگاری و قابلیت بالقوة بارگذاری دارو توجه زیادی را جلب کرده‌اند. این هیدروژل‌ها با حفظ رطوبت و آسان‌سازی تبادل مواد مغذی و اکسیژن، محیط بهینه‌ای را برای بهبود زخم ایجاد میکنند. بااین‌حال، محدودیت‌هایی مانند استحکام مکانیکی ضعیف، ناپایداری زیر تنش و نداشتن خواص ضدباکتری ذاتی کاربرد گستردة آن‌ها را محدود کرده است. در سالهای اخیر ادغام نانوذرات عامل‌دار، مانند نانوذرات نقره (AgNPs)، نانوبلورهای سلولوز (CNC) و نانوذرات نورپویا (کلر e6-کربوکسی‌متیل کیتوسان، Ce6/CMCS) به طور درخور توجهی خواص مکانیکی، زیستی و ضدباکتری هیدروژل‌های برپایة PAM را بهبود داده است. این نانوذرات به بهبود یکپارچگی ساختاری، افزایش استحکام و امکان رهاسازی کنترل‌شدة عوامل درمانی کمک میکنند که روند بهبود زخم را شتاب می‌بخشد. در این مطالعه، کاربرد نانوکامپوزیت‌های پلی‌آکریل آمید در زخم‌پوش‌ها به‌طور جامع مرور می‌شود. همچنین، اثر نانوذرات مختلف نظیر نقره، نانوبلورهای سلولوزی و نانوذرات نورپویا بر خواص مکانیکی، زیستی و ضدباکتری هیدروژل‌های برپایة پلی‌آکریل آمید استفاده شده در زخم‌پوش‌ها، بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد، نانوکامپوزیت‌های PAM، نقش مهمی در توسعه زخم‌پوش‌های نسل آینده ایفا میکنند و افق‌های جدیدی را برای درمان‌های هدفمند و هوشمند بازسازی بافت به‌وجود می‌آورند که پتانسیل استفاده‌های پزشکی شخصی‌سازی‌شده را دارند.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2200_616290fb0761bf6dfa8da2c88f9bb65f.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260220A Comprehensive Review of the Performance and Properties of Conductive Polymers with a Focus on Poly(3,4-ethylenedioxythiophene):Polystyrene Sulfonate (PEDOT:PSS)مروری جامع بر عملکرد و خواص پلیمرهای رسانا با تمرکز بر پلی(4،3-اتیلن‌دی‌اکسی‌تیوفن):پلی(استیرن سولفونات) (PEDOT:PSS)3139219810.22063/basparesh.2025.35691.1737FAعلی اکبر یوسفیپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران0000-0002-5118-5063محمد رضا شمسپژوهشگاه پلیمرJournal Article19700101Conducting polymers, as the fourth generation of polymeric materials with outstanding electrical properties and charge transport capabilities, have found a unique place in scientific research and industrial applications. These polymers generally have lower conductivity than metals, however the doping process significantly increases their conductive performance. Their electrical conductivity stems primarily from conjugated π-bonding systems within polymer backbones, facilitating efficient charge carrier mobility. Among the various types of conducting polymers, poly(4,3-ethylenedioxythiophene):poly(styrene sulfonate) (PEDOT:PSS) offers excellent mechanical strength, superior performance, and remarkable environmental stability due to its aqueous dispersibility and the formation of stable and uniform films. These properties make PEDOT:PSS an optimal choice for applications requiring long-term electrical stability and mechanical flexibility. In this paper, the charge transport mechanisms, synthesis methods, and the effect of doping on improving the properties of PEDOT:PSS are reviewed. Data analysis of the presented results evidences superior conductivity of PEDOT:PSS even at ultrathin film thicknesses and its ability to maintain electrical stability under diverse environmental stressors. The synergy of superior electrical properties, chemical stability, and high adaptability has made PEDOT:PS a leading conductive polymer and essential for advancing next-generation flexible electronics and electronic materials.پلیمرهای رسانا به عنوان نسل چهارم مواد پلیمری با خواص الکتریکی برجسته و قابلیت انتقال بار الکتریکی، جایگاه منحصربه فردی در پژوهش‌های علمی و کاربردهای صنعتی یافته‌اند. این پلیمرها عموماً رسانندگی کمتری نسبت به فلزات دارند، اما فرایند دوپه کردن موجب افزایش چشمگیر رسانندگی آن‌ها می‌شود. رسانندگی الکتریکی در این پلیمرها عمدتاً ناشی از ساختار مزدوج پیوندهای π در زنجیر پلیمری است که امکان جابه جایی الکترون و حامل‌های بار را آسان می‌سازد. در میان انواع مختلف پلیمرهای رسانا، پلی(4،3-اتیلن‌دی‌اکسی‌تیوفن):پلی(استیرن سولفونات) (PEDOT:PSS) به دلیل پراکنش‌پذیری آبی و ایجاد فیلم های پایدار و یکنواخت، مقاومت مکانیکی عالی؛ عملکرد برتر و پایداری محیطی درخور توجهی را ارائه می‌کند. این ویژگی ها، PEDOT:PSS را به گزینة بهینه‌ای برای کاربردهای نیازمند پایداری الکتریکی بلندمدت و انعطاف پذیری مکانیکی تبدیل کرده است. در این مقاله سازوکارهای انتقال بار، روش های سنتز و اثر دوپه کردن بر بهبود خواص PEDOT:PSS مرور می‌شود. تحلیل داده های ارائه شده نشان می‌دهد، فیلم نازک این پلیمر رسانندگی بیشتری نسبت به سایر پلیمرها دارد و قابلیت آن در پایداری رسانندگی دربرابر شرایط محیطی متغیر به اثبات رسیده است. هم افزایی خواص الکتریکی برتر، پایداری شیمیایی و انطباق‌پذیری زیاد، PEDOT:PS را به پلیمر رسانای پیشرو و کلیدی در توسعه فناوری‌های نوین الکترونیک و مواد انعطاف پذیر تبدیل کرده است.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2198_299e1849a2dffe2915674d0df2ec4964.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260913Polysiloxanes and Their Blends as Antifoam Agents in Lubricant Productionپلی‌سیلوکسان‌ها و آمیخته های آن‌ها به‌عنوان عوامل کف زدا در تولید روانساز5040220110.22063/basparesh.2025.35723.1744FAمهدی شیخیدانشجو/ دانشگاه اصفهان0000-0002-4190-5645ابوذر سلیمانیاصفهان، پالایشگاه نفت سپاهان، واحد مهندسی و توسعه محصول، کد پستی: 8143864755Journal Article20260913Foam formation in lubricants is a major challenge affecting the performance of industrialتشکیل کف در روانسازها از معضلات اساسی در عملکرد سامانه‌های صنعتی به‌شمار می‌رود که به‌دلیل تجمع و پایداری حباب‌های هوا در سیال رخ می‌دهد. این پدیده، نه‌تنها موجب کاهش بازده روانسازی، افزایش سایش و دمای تجهیزات می‌شود، بلکه میتواند به بروز مشکلات جدی نظیر کاهش خاصیت ضدخوردگی، افزایش اکسایش روغن، ایجاد هوابندآوری (air lock) و حتی خطرات ایمنی مانند نشت و آتش‌سوزی منجر شود. عوامل متعددی از جمله خواص شیمیایی و فیزیکی روغن، شرایط عملیاتی، نوع و غلظت افزودنی‌ها و نیز آلودگی‌های محیطی در تشکیل و پایداری کف نقش دارند. در این مقاله، ضمن مرور سازوکار تشکیل کف و عوامل مؤثر بر آن، نقش پلیمرها به‌عنوان عوامل ضدکف بررسی شده است. پلیمرها به‌عنوان مواد ضدکف ازطریق کاهش کشش سطحی، تخریب فیلم کف و آسان‌سازی خروج هوا عمل میکنند. مطالعات نشان می‌دهند، انتخاب ضدکف مناسب به نوع روغن پایه، ترکیب افزودنی‌ها و شرایط عملیاتی بستگی دارد. پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان (PDMS) به‌دلیل کشش سطحی کم و پایداری گرمایی زیاد، کاربردی‌ترین ضدکف سیلیکونی است. درمقابل، ضدکف‌های پلی‌آکریلاتی (مانند T911 و T912) با سازگاری بهتر در برخی روغن‌های معدنی جایگزین مناسبی محسوب می‌شوند. ترکیب این دو گروه (عوامل هیبریدی) یا اصلاح آن‌ها با نانوذراتی چون سیلیکا یا گرافن عملکرد ضدکف را بهبود می‌بخشد. در نهایت، استفاده از ضدکف‌های پلیمری باید با آزمون‌های تجربی و با توجه به ویژگی‌های سامانه روانساز انتخاب شود. این مقاله میتواند به شناخت سازوکار تشکیل کف و روشهای مقابله با آن کمک کند.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2201_689af69a0aa3f3a85e8d62f29cad92d5.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260220Hydrogels as Promising Materials in 3D Printing Technologyیدروژل‌ها موادی نویدبخش در فناوری زیست‌چاپ سه‌بعدی5170220210.22063/basparesh.2025.35798.1755FAهاجر جمشیدیپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانJournal Article20251014<span style="font-family: 'Times New Roman',serif; color: windowtext;">Hydrogels are three-dimensional networks of molecules composed of highly hydrophilic polymer chains that can absorb water up to a thousand times their dry weight. Due to their high biocompatibility and processability, hydrogels have become a desirable choice for cell patterning using 3D bioprinting. 3D bioprinting is an innovative method that allows the fabrication of complex and pre-designed 3D architectures from biomaterials or living cells (bioinks). A key challenge in biomedical applications of 3D printing, unlike conventional industries, is the need for bioinks that are not only highly biocompatible but also closely mimic the natural extracellular matrix (ECM). This limitation significantly limits the range of materials suitable for bioengineered structures. Hydrogels play a vital role in cell-based 3D bioprinting by mimicking the physical and biochemical properties of the ECM. Also, in the past few years, due to the advances in crosslinking methods and gelation mechanisms, more controlled physical and chemical properties of hydrogels have been achieved. Therefore, hydrogels are one of the best choices for bioinks after appropriate functional and structural design and can be used in the production of living organs. Various technologies are used in bioprinting, of which inkjet, laser, and extrusion 3D printing systems are the most suitable for printing hydrogels. Each bioprinting method is usually differs based on the rheological properties, crosslinking chemistry, and biocompatibility of the ink. Therefore, in the present article, the most important and best 3D printing methods for hydrogels are introduced first. Then, the different properties of hydrogels and finally the different crosslinking methods and crosslinking hydrogels for 3D printing purposes are discussed. The research results show that there are different criteria for the suitability of hydrogels in 3D bioprinting, therefore a balance must be established between all parameters to create a suitable bioprintable material for various biomedical needs.</span>هیدروژل‌ها، شبکه سه‌بعدی از مولکول‌های متشکل از زنجیرهای پلیمری بسیار آب‌دوست هستند که قابلیت جذب آب را تا هزار برابر وزن خشک دارند. هیدروژل‌ها به‌دلیل زیست‌سازگاری و فراورش‌پذیری زیاد، به گزینه مطلوبی برای الگودهی یاخته‌ها با زیست‌چاپ سه‌بعدی تبدیل شده‌اند. زیست‌چاپ سه‌بعدی روشی نوآورانه است که امکان ساخت معماری‌های سه‌بعدی پیچیده و ازپیش‌طراحی‌شده را از زیست‌مواد یا یاخته‌های زنده (زیست‌جوهرها) فراهم می‌کند. چالش کلیدی در کاربردهای زیست‌پزشکی چاپ سه‌بعدی، برخلاف صنایع مرسوم، نیاز به زیست‌جوهرهاست که نه‌تنها به‌خوبی زیست‌سازگار باشند، بلکه از ماتریس برون‌یاخته‌ای (ECM) طبیعی نیز تقلید دقیقی داشته باشند. این محدودیت، طیف مواد مناسب برای ساختارهای زیست‌مهندسی‌شده را به‌طور درخور توجهی محدود می‌کند. هیدروژل‌ها با تقلید از ویژگی‌های فیزیکی و زیست‌شیمیایی ECM، نقش حیاتی را در زیست‌چاپ سه‌بعدی دارای یاخته ایفا میکنند. همچنین در چند سال گذشته، به‌دلیل پیشرفت در روشهای شبکه‌ای‌کردن و سازوکارهای ژل‌شدن، خواص فیزیکی و شیمیایی کنترل‌شده‌تری برای هیدروژل‌ها به‌دست آمده است. بنابراین، هیدروژل‌ها پس از طراحی عملکردی و ساختاری مناسب از بهترین انتخاب‌ها برای زیست‌جوهرها هستند و می‌توان آن‌ها را در تولید اندام‌های زنده به‌کار گرفت. فناوری‌های مختلفی در زیست‌چاپ به‌کار گرفته می‌شوند که مناسب‌ترین آن‌ها برای چاپ هیدروژل‌ها، سامانه‌های چاپ سه‌بعدی جوهرافشان، لیزری و اکسترودی هستند. هر یک از روشهای زیست‌چاپ معمولاً براساس خواص رئولوژی، شیمی شبکه‌ای‌شدن و زیست‌سازگاری جوهر متفاوت است. ازاین‌رو در مقاله حاضر، ابتدا مهم‌ترین و بهترین روشهای چاپ سه‌بعدی برای هیدروژل‌ها معرفی می‌شوند. سپس، ویژگی‌های مختلف هیدروژل‌ها و درنهایت روشهای مختلف شبکه‌ای‌شدن در هیدروژل‌ها برای اهداف چاپ سه‌بعدی بحث می‌شوند. نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد، معیارهای مختلفی برای مناسب‌بودن هیدروژل‌ها در زیست‌چاپ سه‌بعدی مطرح است، ازاین‌رو باید تعادلی بین تمام پارامترها برقرار شود تا ماده زیست‌چاپ‌پذیر مناسبی برای نیازهای مختلف زیست‌پزشکی ایجاد شود.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2202_1f3633403502d7959c9b4b0c264c4a94.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915420260720Application of Biocompatible Polymers in Design and Development of Triboelectric Nanogeneratorsکاربرد پلیمرهای زیست‌سازگار در طراحی و توسعه نانوژنراتورهای تریبوالکتریک7181220310.22063/basparesh.2026.35810.1759FAفاطمه گلستانیگروه مهندسی پلیمر، دانشکده مهندسی شیمی، دانشکدگان فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانسارا تراشیگروه مهندسی پلیمر، دانشکده مهندسی شیمی، دانشکدگان فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-8425-0730Journal Article20251112The depletion of fossil fuel resources and the rapid increase in electronic waste have made the development of sustainable energy technologies an inevitable necessity. Meanwhile, triboelectric nanogenerators (TENGs) have attracted growing attention as efficient components for harvesting ambient mechanical energy and converting it into electrical energy. Their simple structure, high efficiency at low frequencies, flexibility, and potential for large-scale manufacturing are among the key advantages of this technology One of the effective strategies in improving the performance and sustainability of TENGs is the use of biocompatible and biodegradable polymers. Due to their suitable dielectric properties, high flexibility, and biological safety, these materials enable the design of wearable and implantable medical devices and can directly contact with biological tissues without causing toxicity or unwanted reactions. In addition, natural degradability after the end of the device lifetime plays an important role in reducing environmental impacts and electronic waste. In recent years, the use of natural polymers such as cellulose, chitosan, and silk, as well as biocompatible synthetic polymers including polylactic acid and polycaprolactone, has demonstrated promising results in energy harvesting, sensing, and biomedical applications. However, challenges such as limited durability, high costs of high-performance materials, and difficulties in large-scale production remain. This review provides a comprehensive overview of the role of biocompatible polymers in the design and development of TENGs, discussing their advantages and limitations while highlighting future perspectives of this technology in sustainable energy and medical applications.کاهش منابع سوخت‌های فسیلی و افزایش چشمگیر زباله‌های الکترونیکی، توسعه فناوری‌های نوین انرژی پایدار را به ضرورتی اجتناب‌ناپذیر تبدیل کرده است. دراین‌میان، نانوژنراتورهای تریبوالکتریک (TENGs) به‌عنوان قطعات کارآمدی برای برداشت انرژی مکانیکی محیطی و تبدیل آن به انرژی الکتریکی، توجه فزاینده‌ای را جلب کرده است. سادگی ساختار، بازده زیاد در بسامد‌های کم، انعطاف‌پذیری و قابلیت تولید در مقیاس بزرگ از مهم‌ترین مزایای این فناوری به‌شمار می‌روند. از راهبردهای مؤثر در بهبود عملکرد و پایداری TENGها، به‌کارگیری پلیمرهای زیست‌سازگار و زیست‌تجزیه‌پذیر است. این مواد به‌دلیل خواص دی‌الکتریک مناسب، انعطاف‌پذیری زیاد و ایمنی زیستی، امکان طراحی قطعات پوشیدنی و کاشتنی پزشکی را فراهم میکنند و می‌توانند بدون ایجاد سمیت یا واکنش‌های ناخواسته با بافت‌های زیستی در تماس مستقیم قرار گیرند. افزون‌براین، تخریب‌پذیری طبیعی پس از پایان عمر مفید قطعه، نقش مهمی در کاهش آثار زیست‌محیطی و زباله‌های الکترونیکی ایفا می‌کند. در سالهای اخیر، استفاده از پلیمرهای طبیعی نظیر سلولوز، کیتوسان و ابریشم و نیز پلیمرهای سنتزی زیست‌سازگار، مانند پلی‌لاکتیک اسید و پلی‌کاپرولاکتون، نتایج امیدبخشی در برداشت انرژی، حسگری و کاربردهای زیست‌پزشکی ارائه داده است. بااین‌حال، چالش‌هایی از جمله دوام محدود، هزینه مواد کارآمد و دشواری تولید در مقیاس صنعتی همچنان پابرجاست. در این مقاله نقش پلیمرهای زیست‌سازگار در طراحی و توسعه TENGها به‌طور جامع مرور شده و ضمن بررسی مزایا و محدودیت‌ها، چشم‌انداز آینده این فناوری در حوزه انرژی پایدار و پزشکی بحث می‌شود.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2203_8bc96ae3987270e76f90da335241dea4.pdf