پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522A Review of Microstructure and Physical Mechanical Properties of Polypropylene/Etylene-propylene Diene Monomer (PP/EPDM) Nanocompositesمروری بر میکروساختار و خواص فیزیکی مکانیکی نانوکامپوزیت های پلی‌پروپیلن-اتیلن پروپیلن دی‌ان مونومر (PP/EPDM)114213110.22063/basparesh.2024.3614.1691FAقاسم نادریپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، صندوق پستی 115 - 149حسین بازگیرپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانhttps://orcid.org/0000-0003-3785-3499Journal Article20240422In recent years, one of the advances made in the plastics and composites industry is the development and commercialization of polymer-based nanocomposites. Polymer nanocomposites based on polyolefin thermoplastics and elastomers, and mineral and non-mineral fillers have attracted attention in engineering applications, including the automotive, aerospace, construction, and medical equipment industries. PP/EPDM-based nanocomposites are of great importance as widely used blends in various manufacturing industries. Polypropylene is one of the most widely used thermoplastics due to its low density, high thermal stability, high efficiency, and processability. Low impact strength at low temperatures and high strain rate have limited the use of polypropylene. In this article, research on improving the properties of PP/EPDM blends with various nanoparticles is discussed. Although blending polypropylene with rubber improves the impact strength of the material, it reduces some mechanical properties such as modulus and hardness. Adding a very small percentage of reinforcements such as clay nanoparticles can significantly improve the mechanical and thermal properties. Nanoparticles used in the production process of nanocomposites often include clay, silica compounds, and carbon and graphite compounds in order to produce nanocomposites with special applications. The most important parameters affecting the production process of PP/EPDM nanocomposites are the uniformity of dispersion, the presence of functional groups on the surface of the nanoparticles, and the production method. Research also shows that the properties of nanocomposites are improved compared to the pure blend due to changes in the interface properties and restrictions on the movement and displacement of polymer chains.در سال های اخیر، یکی از پیشرفت های انجام گرفته در صنعت پلاستیک و کامپوزیت ها توسعه و تجاری سازی نانوکامپوزیت های پایه پلیمری است. نانوکامپوزیت های پلیمری برپایه گرمانرم های پلی اولفینی، الاستومری و پرکننده‌های معدنی و غیرمعدنی در کاربردهای مهندسی از جمله صنایع خودروسازی، هوافضا، ساختمان و تجهیزات پزشکی مورد توجه قرار گرفته است. نانوکامپوزیت های برپایه PP/EPDM به عنوان آمیخته پرکاربرد در صنایع تولیدی گوناگون از اهمیت زیادی برخوردارند. پلی پروپیلن به دلیل چگالی کم، پایداری گرمایی زیاد، کارایی و فراورش‌پذیری زیاد از کاربردی‌ترین گرمانرم‌هاست. استحکام ضربه‌ای کم در دماهای کم و سرعت کرنش زیاد، باعث محدودیت استفاده از پلی پروپیلن شده است. در این مقاله، پژوهش های انجام شده دربارة بهبود خواص آمیخته‌های PP/EPDM با نانوذرات مختلف پرداخته شده است. اگرچه آمیخته‌سازی پلی پروپیلن با لاستیک باعث بهبود ضربه پذیری این ماده می شود، ولی برخی خواص مکانیکی مانند مدول و سختی را کاهش می دهد. افزودن درصد بسیار کمی تقویت کننه هایی چون نانوذرات رس، می‌تواند خواص مکانیکی و گرمایی را به طور درخور توجهی بهبود دهد. نانوذرات استفاه شده در فرایند تولید نانوکامپوزیت‌ها اغلب شامل رس، ترکیبات سیلیکا و ترکیبات کربنی و گرافیتی به منظور تولید نانوکامپوزیت‌هایی با کاربرد ویژه هستند. از مهم ترین پارامترهای مؤثر بر فرایند تولید نانوکامپوزیت‌های PP/EPDM، مقدار پراکنش، وجود گروه‌های عاملی در سطح نانوذرات و نیز روش تولید هستند. همچنین پژوهش‌ها نشان می‌دهد، خواص نانوکامپوزیت‌ها در مقایسه با آمیخته خالص به دلیل تغییر در ویژگی‌های فصل مشترک و ایجاد محدودیت در حرکت و جابه‌جایی زنجیر‌های پلیمری، بهبود می‌یابد.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2131_5c6b2bd7ca23c8184852977a2bd84e3c.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522Opportunities for Advancement in Biodegradable Biopolymers and Biosurfactants: A Reviewمروری بر فرصت های پیشروی انواع زیست‌پلیمرها و زیست‌سطح‌فعال‌های زیست‌تخریب‌پذیر1729213210.22063/basparesh.2024.3643.1698FAامیر محمدپور تسیهگروه صنایع چوب و کاغذ - دانشگاه فنی و حرفه ای، تهران، ایران0009-0002-7059-9218مریم سیفدانشجو دکتری مهندسی شیمی دانشگاه تهرانJournal Article20240601This paper reviews the properties and applications of amphiphilic molecules (surfactants) and biosurfactants, analyzing their roles in improving the environmental pollutant removal processes. Surfactants as a surface-active agent with the ability to reduce surface tension in aqueous and liquid environments are used in various industries, including detergents and cleaners.<strong> </strong>However, the discharge of these substances into the environment has detrimental consequences such as eutrophication and ecosystem degradation. For this reason, the substitution of chemical surfactants with biosurfactants and biopolymers, which are derived from natural sources and are environmentally safer, has gained attention. In this paper, the combination of biosurfactants with natural biopolymers such as chitosan, alginate and proteins was investigated and their potential for removing surfactants and other pollutants from wastewater is evaluated. The findings indicate that some of these biopolymers, especially chitosan and tannin, are capable of adsorbing high amounts of surfactants. In addition, biosurfactants, with bioactivity and antimicrobial properties, facilitate the optimization of drug delivery and therapeutic processes. In general, this article highlights the importance of biosurfactants and biopolymers in developing sustainable and environmentally friendly methods for wastewater treatment and reducing the destructive effects of pollutants on aquatic ecosystems. and emphasizes the need for further research into innovative technologies to increase the efficiency of these systems in order to optimize cleaning methods and contribute to environmental protection.این مقاله به بررسی خواص و کاربردهای مولکول‌های دومحیط‌دوست (سطح‌فعال‌ها) و زیست‌سطح‌فعال‌ها می‌پردازد و نقش آن‌ها را در بهبود فرایندهای پاک‌سازی محیط زیست از آلاینده‌ها تحلیل می‌کند. سطح‌فعال‌ها به‌عنوان عوامل فعال سطحی با قابلیت کاهش کشش سطحی در محیط‌های آبی و مایع در صنایع مختلف از جمله شوینده‌ها و پاک‌کننده‌ها کاربرد دارند. بااین‌حال، تخلیة این مواد به محیط زیست عواقب زیانباری نظیر بیش‌پروردی و تخریب بوم‌سازگان را به همراه دارد. بدین‌دلیل، جایگزینی سطح‌فعال‌های شیمیایی با زیست‌سطح‌فعال‌ها و زیست‌پلیمرها مورد توجه قرار گرفته است، زیرا از منابع طبیعی استخراج می‌شوند و از نظر زیست‌محیطی ایمن‌ترند. در این مقاله، ترکیب زیست‌سطح‌فعال‌ها با زیست‌پلیمرهای طبیعی از قبیل کیتوسان، آلژینات و پروتئین‌ها بررسی و قابلیت بالقوة آن‌ها در حذف سطح‌فعال‌ها و سایر آلاینده‌ها از فاضلاب ارزیابی شده است. یافته‌ها نشان می‌دهند، برخی از این زیست‌پلیمرها، به‌ویژه کیتوسان و تانین قابلیت جذب مقادیر زیادی سطح‌فعال را دارند. افزونبراین، زیست‌سطح‌فعال‌ها با خواص زیستی و ضدمیکروب، امکان بهینه‌سازی فرایندهای دارورسانی و درمانی را فراهم می‌آورند. به‌طورکلی در این مقاله، اهمیت زیست‌سطح‌فعال‌ها و زیست‌پلیمرها در توسعه روش‌های پایدار و دوستدار محیط زیست در تصفیة فاضلاب و کاهش آثار مخرب آلاینده‌ها بر بوم‌سازگان آبی نشان داده شده و بر لزوم پژوهش‌های بیشتر در زمینه فناوری‌های نوآورانه برای افزایش بهره‌وری این سامانه‌ها برای دستیابی به بهینه‌سازی روش‌های پاک‌سازی و کمک به حفاظت از محیط‌زیست تأکید شده است.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2132_81f29eec35c244bc8d5e65c932bb4341.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522A Review on Biomedical Applications of Chitosanمروری بر کاربردهای کیتوسان در زیست پزشکی3040213310.22063/basparesh.2025.3703.1709FAمیلاد قزلسفلوبخش شیمی، دانشکده علوم، دانشگاه شهید بهشتی0000-0002-9278-3553مهدی سادات شجاعیدانشگاه شیراز0000-0002-9433-4508سهیلا قاسمیهیات علمی دانشگاه شیراز0000-0003-4469-0333زهرا دنیانورددانشگاه شیرازپارمیس عزیزیدانشگاه شهید بهشتی تهرانJournal Article20240803Chitosan is a multifunctional biopolymer derived from chitin. It has attracted significant attention in the biomedical field due to its outstanding properties and diverse applications. This review provides a comprehensive analysis of the versatile biomedical applications of chitosan, including drug delivery, tissue engineering, wound healing, and regenerative medicine. The unique characteristics of chitosan, including biocompatibility, biodegradability, antimicrobial activity, and bioadhesive properties, make it an ideal candidate for various biomedical applications. In drug delivery systems, chitosan serves as a promising carrier for controlled and targeted drug release, improving therapeutic efficacy, and reducing adverse effects. Its biocompatible nature and nontoxicity make it suitable for encapsulating a wide range of therapeutics for systemic or localized delivery. In addition, the role of chitosan in tissue engineering and regenerative medicine is very important.
Chitosan scaffolds provide a conducive environment for cell growth, differentiation, and tissue regeneration, enabling the development of artificial organs, implants, and engineered tissues. The bioadhesive properties of chitosan facilitate cell adhesion and promote tissue repair and regeneration in wound healing applications. The present review also addresses the growing importance of chitosan in hemostatic technologies, where its ability to induce hemostasis and prevent infection improve wound care management. Furthermore, chitosan-based nanoparticles and scaffolds have revolutionized biomedical research by enabling convenient approaches for drug delivery, gene therapy, and tissue regeneration. Consequently, this review emphasizes the essential role of chitosan in advancing biomedical technologies and revolutionizing therapeutic interventions. The multifunctional properties of chitosan, coupled with ongoing research and innovations in this field, hold promise for the development of novel biomedical solutions with broad implications for healthcare practices and improved patient outcomes. کیتوسان، نوعی پلیمر زیستی چندمنظوره مشتق از کیتین است. این ماده به‌دلیل ویژگی‌های برجسته و کاربردهای متنوع آن در حوزه زیستپزشکی مورد توجه چشمگیری قرار گرفته است. این بررسی تجزیه و تحلیل جامعی از کاربردهای زیستپزشکی چندجانبه کیتوسان، شامل دارورسانی، مهندسی بافت، ترمیم زخم و پزشکی ترمیمی ارائه می‌دهد. ویژگی‌های منحصربه‌فرد کیتوسان از جمله زیست‌سازگاری، زیست‌تخریب‌پذیری، فعالیت ضدمیکروب و خواص زیست‌چسبی، آن را به نامزد ایده‌آلی برای کاربردهای مختلف زیستپزشکی تبدیل می‌کند. کیتوسان در سامانه‌های دارورسانی به‌عنوان حامل امیدوار کننده برای انتشار کنترل‌شده و هدفمند دارو، بهبود اثربخشی درمانی و کاهش آثار نامطلوب عمل می‌کند. ماهیت زیست‌سازگار و غیرسمی، آن را برای کپسول‌دار کردن طیف وسیعی از داروهای درمانی برای رهایش سامانمند یا موضعی مناسب می‌کند. افزونبراین، نقش کیتوسان در مهندسی بافت و پزشکی ترمیمی بسیار مهم است. داربست‌های کیتوسان محیط مساعدی را برای رشد سلول، تمایز و بازسازی بافت فراهم کرده و امکان توسعه اندام‌های مصنوعی، کاشتینه‌ها و بافت‌های مهندسی‌شده فراهم می‌کند. خواص زیست‌چسبندگی کیتوسان، چسبندگی سلولی را تسهیل و ترمیم و بازسازی بافت را در کاربردهای ترمیم زخم تقویت می کند. همچنین، بررسی حاضر به اهمیت فزاینده کیتوسان در فناوری‌های خونایستی می‌پردازد، جایی که قابلیت آن در القای لخته شدن خون و پیشگیری از عفونت به بهبود مدیریت مراقبت از زخم کمک می‌کند. افزونبراین، نانوذرات و داربست‌های برپایة کیتوسان با امکان‌پذیر ساختن رویکردهای مناسب برای دارورسانی، ژن‌درمانی و بازسازی بافت، پژوهش های زیستپزشکی را متحول کرده است. درنتیجه، این بررسی بر نقش ضروری کیتوسان در پیشرفت فناوری‌های زیستپزشکی و متحول کردن مداخلات درمانی تأکید می‌کند. خواص چندمنظوره کیتوسان، همراه با پژوهش ها و نوآوری‌های پیوسته در این حوزه، نویدبخش توسعه راه‌حل‌های نوین زیستپزشکی با آثار گسترده بر شیوه‌های مراقبت‌های بهداشتی و بهبود نتایج درمان بیماران است.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2133_e3f49dec281e3c1c96dd7221e1221ce2.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522The Role of Polymers in Carbon Dioxide Adsorption to Reduce Greenhouse Effectsنقش پلیمرها در برجذب گاز کربن دی‌اکسید برای کاهش آثار گلخانه‌ای4354213410.22063/basparesh.2025.35530.1683FAسمانه قنبرلودانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی سهند تبریز، تبریز، ایرانداود کاه فروشاندانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه صنعتی سهند تبریز، تبریز، ایرانحسین عبداللهیگروه مهندسی پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانJournal Article20240904Due to the use of fossil fuels, greenhouse gases, especially carbon dioxide, have increased. There are approaches to reduce global climate change, including carbon dioxide absorption and storage. Among the various types of carbon dioxide adsorbents, porous polymeric materials are highly suitable for CO<sub>2</sub> capture due to their large and tunable surface area, appropriate thermal/mechanical properties, low density, high physicochemical stability, rapid kinetics, strength, and high adsorption capacity. Porous polymers such as hypercrosslinked polymers (HCPs), covalent organic frameworks (COFs), porous organic polymers (POPs), conjugated microporous polymers (CMPs), and triazine-based covalent frameworks (CTFs) exhibit a CO<sub>2</sub> adsorption range of approximately 3 mmol/g to 6 mmol/g at a temperature of 273 K and a pressure of 1 bar. Each of the polymers has unique properties and challenges in the CO<sub>2</sub> adsorption process. For example, HCPs and CMPs have higher specific surface areas, while biopolymers have advantages over other polymers due to their biodegradability and low cost. CMPs are more widely used in electrical fields due to their lightweight raw materials, while HCPs, because of their easy and quick preparation compared to other POPs, may attract more attention from researchers. However, they require modifications to their surface to increase their adsorption capacity. The results of this study show that polymers can be used as efficient and sustainable tools for carbon dioxide capture and reduce greenhouse effects.گازهای گلخانه ای به‌ویژه کربن دی اکسید، در اثر استفاده از سوخت های فسیلی افزایش یافته است. رویکردهایی برای کاهش تغییرات آب و هوایی جهانی وجود دارند که از جملة آن ها می توان به برجذب و ذخیرة کربن دی اکسید اشاره کرد. در میان انواع برجاذب های کربن دی اکسید، مواد پلیمری متخلخل به‌دلیل مساحت سطح زیاد و تنظیم‌پذیر، خواص گرمایی-مکانیکی مناسب، چگالی کم، پایداری فیزیکی‌شیمیایی زیاد، سینتیک سریع، استحکام و ظرفیت برجذب زیاد از گزینه های بسیار مناسب برای برجذب کربن دی اکسید هستند. پلیمرهای متخلخل مانند پلیمرهای ابرشبکه‌ای (HCP)، چارچوب های آلی کووالانسی (COFs)، پلیمرهای متخلخل آلی (POPs)، پلیمرهای ریزمتخلخل مزدوج (CMPs) و چارچوب‌های تری‌آزینی کووالانسی (CTFs) محدودة برجذب CO<sub>2</sub> را در حدود mmol.g<sup>-1</sup> 3 تا mmol.g<sup>-1</sup> 6 در دمای K 273 و فشار bar 1 نشان می‌دهند. هر یک از پلیمرها در فرایند برجذب CO<sub>2</sub>، خواص و چالش های منحصربه‌فردی دارند. برای مثال، HCPها و CMPها سطح ویژة بیشتری دارند، درحالی که زیست‌پلیمرها به‌دلیل انعطاف پذیری در زیست‌تخریب‌پذیری و ارزانی، نسبت به سایر پلیمرها برتری دارند. CMPها به‌دلیل مواد اولیة کم‌وزن، بیشتر در زمینه های الکتریکی کاربرد دارند. درحالی که پژوهشگران به HCPها به‌خاطر طرز تهیة راحت و سریع نسبت به سایر POPها، بیشتر توجه کرده‌اند. هرچند افزایش ظرفیت برجذب این پلیمرها نیازمند تغییراتی در سطح آن‌هاست. نتایج این بررسی نشان می‌دهد، پلیمرها می‌توانند به‌عنوان ابزارهای کارآمد و پایدار برای برجذب کربن دی اکسید و کاهش آثار گلخانه‌ای استفاده شوند.http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2134_251720ba8090c53cd65b18b3f1020182.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522Using Food Waste for the Production of Biodegradable Plasticsاستفاده از پسماند مواد غذایی در تولید پلاستیک های زیست تخریب پذیر5564213510.22063/basparesh.2025.35603.1722FAامیرعرفان امیری دارستانیدانشکدهی کشاورزی، دانشگاه گیلانعلیرضا مهرگان نیکوعضو هیئت علمی دانشگاه گیلان، گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی0000-0002-9377-9441فاطمه مردیهادانشکده ی کشاورزی دانشگاه گیلانالهه لایق قدرداندانشکده ی کشاورزی ، دانشگاه گیلاننرگس سیدیدانشکدهی کشاورزی ، دانشگاه گیلانJournal Article20241129Synthetic plastics derived from petroleum have a substantial share in the packaging industry and related sectors, due to their special properties in meeting the needs of various industries. As a result, the demand for these plastics is constantly increasing. Despite the advantages and wide applications of synthetic plastics, their non-biodegradability poses a serious threat to humans and animals, especially marine species. Additionally, their continuous production leads to a decrease in petroleum reserves and a significant increase in carbon dioxide emissions. On the other hand, the continuous release of waste from the food processing industry into nature has adverse environmental impacts, due to the large number of organic compounds. Since these wastes contain significant amounts of biodegradable polymers or their precursors, they can be considered suitable sources for the production of bioplastics. Such a substitution can potentially reduce the environmental impacts and economic effects of conventional plastics and food waste. In this article, synthetic plastics are first reviewed, and then studies on the conversion of food waste into bioplastics and the advantages and disadvantages of each are reviewed.پلاستیک های سنتزی مشتق از نفت، به‌دلیل خواص ویژه‌ای که در رفع نیاز صنایع مختلف دارند، سهم درخور توجهی از صنعت بسته‌بندی و بخش های مرتبط را به خود اختصاص داده است. درنتیجه، تقاضا برای این پلاستیک ها به‌طور پیوسته در حال افزایش است. باوجود مزایا و کاربردهای گستردة پلاستیک های سنتزی، زیست‌تخریب‌ناپذیری آن ها، تهدیدی جدی برای انسان‌ها و حیوانات، به‌ویژه گونه‌های دریایی به‌شمار می‌رود. ازسوی دیگر، تولید روزافزون آن‌ها موجب کاهش ذخایر نفت و افزایش درخور توجه انتشار کربن دی‌اکسید می‌شود. ازسوی دیگر، ورود پسماند تولیدی پیوسته در صنعت فراوری محصولات غذایی به طبیعت، به‌دلیل مقدار زیاد ترکیبات آلی، آثار زیست‌محیطی سوئی را به همراه دارد. ازآنجاکه این پسماند حاوی مقادیر شایان توجهی از پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر یا پیش‌ساز آن‌ها هستند، می توانند منابع مناسبی برای تولید زیست‌پلاستیک ها به‌شمار آیند. این جایگزینی می تواند آثار مخرب زیست‌محیطی پلاستیک های مرسوم و پسماند مواد غذایی و نیز آثار نامطلوب اقتصادی آن ها را کاهش دهد. در این مقاله، ابتدا به بررسی پلاستیک های سنتزی پرداخته شده و در ادامه به مطالعات انجام‌شده در ارتباط با تبدیل پسماند مواد غذایی به زیست‌پلاستیک ها و مزایا و معایب هریک اشاره شده است<strong>.</strong>http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2135_2586396faaed512c1164480bfe56eed0.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522A Review of types of Bio-based Superabsorbent Polymersمروری بر انواع پلیمرهای ابرجاذب زیست‌پایه6576213610.22063/basparesh.2025.35565.1714FAحسام نیک نژاددانشگاه گیلان0009-0001-0941-9102امیر محمدپور تسیهپارک علم و فناوری گیلانJournal Article20241005Cellulose is a polysaccharide with numerous hydroxyl groups and high water absorption capacity, and is the most abundant natural polymer used in the industry. Cellulose-based hydrogels are superabsorbents that provide the ability to create three-dimensional networks. Chemical bonds or other cohesive forces, such as hydrogen bonding or ionic interactions, hold the cellulose chains together. Hydrogels can absorb water and other aqueous liquids into their three-dimensional networks and swell, but they are insoluble in them. Today, there is an increasing demand for biodegradable materials and products made from renewable sources such as cellulose. The biodegradability and environmental friendliness of cellulose have led to its widespread use in personal care products. Cellulose hydrogels act as superabsorbents for these products, which is used as the main absorbent or as an auxiliary absorbent with the ability to protect the skin. Hygienic absorbent cellulose products such as diapers, panty liners, tampons, toilet paper, and paper towels are used as personal care products. These products are available in different absorbency ratings from low to very high. Superabsorbent products are made using cellulose-based hydrogels. In this article, the applications of cellulose-based hydrogel in a variety of personal care products were reviewed.<br /> سلولوز پلی‌ساکاریدی است که با گروه های هیدروکسیل متعدد و ظرفیت جذب آب زیاد به‌عنوان فراوان‌ترین پلیمر طبیعی در صنعت استفاده می‌شود. هیدروژل‌های برپایة سلولوز، ابرجاذب هایی هستند که قابلیت ایجاد شبکه‌های سه‌بعدی را دارند. پیوندهای شیمیایی یا سایر نیروهای چسبنده، مانند پیوند هیدروژنی یا برهم‌کنش‌های یونی، زنجیر‌های سلولوز را در کنار هم نگه می‌دارند. هیدروژل ها می‌توانند آب و سایر مایعات آبی را در شبکه‌های سه‌بعدی خود جذب کنند و به‌دنبال آن متورم شوند، اما در آن‌ها نامحلول باشند. امروزه تقاضای فزاینده ای برای مواد زیست‌تخریب‌پذیر و محصولات ساخته‌شده از آن ها مانند سلولوز وجود دارد. زیست‌تخریب پذیری و سازگاری با محیط‌زیست مناسب سلولوز، استفاده گسترده از آن را در محصولات مراقبت شخصی امکان پذیر کرده است. هیدروژل سلولوزی برای این محصولات به‌عنوان یک ابرجاذب عمل می‌کند و به‌عنوان عامل جذب اصلی یا جاذب کمکی با قابلیت محافظت از پوست استفاده می‌شود. محصولات جاذب سلولوزی بهداشتی مانند پوشک، آستر لباس‌زیر، تامپون، دستمال توالت و دستمال کاغذی به‌عنوان محصولات مراقبت شخصی استفاده می‌شوند. این محصولات در رتبه‌بندی‌های مختلف جذب از کم تا بسیارزیاد موجود هستند. با استفاده از هیدروژل برپایة سلولوز، محصولات ابرجاذب ساخته می‌شوند. در این مقاله، کاربردهای هیدروژل برپایة سلولوز در انواع محصولات مراقبت شخصی مرور شده است.<br /> http://basparesh.ippi.ac.ir/article_2136_0a3baedff4c9dcb4fedee6adc7997d6c.pdfپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانفصلنامه علمی بسپارش2252-044915120250522Reportsبخش جنبی77862137FAهمکاران تحریریهIPPIJournal Article20251006polymer scientific news, new published books and theses*اخبار علمی و صنعتی<br />*معرفی پایان نامه<br />*معرفی کتابhttp://basparesh.ippi.ac.ir/article_2137_55251eb42c4ba283e9f4e4a2bc6184cb.pdf